Kar...

Kar ne güzel yağdı cumartesi gecesi Ankara'ya. Her taraf bir saat içinde beyazlara büründü. Biz de geri kalır mıyız? Çıktık dışarıya koca ile. Biraz yürüyüş yapalım dedik. Ama işi abartıp, Güneş boyunda bir kardan adam yaptık :) Güneş en alttaki topu, ben ortanca topu, biz yaparken yanımıza gelip "Abi siz nasıl yapıyosunuz? Bizim karlar birleşmiyo ki..." diyen iki çocuğa kartopu yapmayı öğreten sevgili kocamda çocuklar sevinsin diye kafasını da onlara yaptırdı :)

Bunlar da bizim kafayı yapan çocuklar ve kardan adamımızın hayranlarıyla çektirdiğimiz bir foto :)

Sonra herkes fotoğraf çektirmeye başladı bizim kardan adamla. Bizim camdan görünen kardan adamımızın yanına sürekli insanlar gelip güzel pozlar verdiler. Ama iki saat sonra yanına genç bir kız ve bir oğlan geldi. Kız kardan adamın önünde durdu. Baktı, baktı ... Sonrada elleriyle kardan adamın 2. topunu iterek, kardan adamı yıktı!!! Ben de öylece camdan bakakaldım. Bazı insanlar niye böyle? Niye güzel şeylere tahammülleri yok. Neden diğer insanları mutlu eden şeyleri, bozmak için bu kadar hevesliler....Gerçekten anlayamıyorum. Hayattan zevk alamayan bazı insanlar, bunu beceremedikleri gibi başka insanların aldığı zevki de kıskanıyorlar... Her neyse...Konumuz kar, hayat dersi vermeyelim şimdi:) Bu kış sert geçeceğe, daha çok kar yağacağa benzer. Gene yaparız,; ne yapalım :)

Eve gelince de sıcacık bol tarçınlı birer saleple ısıttık kendimizi...

 

Beyaz kar, her şeyi bembeyaz yaptığı gibi, inşallah bizim hayatlarımızda da tertemiz bembeyaz sayfalar açar. Güzel yeni başlangıçlara vesile olur. Yeni bir yıl, yeni umutlar...Her şey herkesin gönlünce olur inşallah.